Werken op cohort Diemzicht in coronatijd

Liemerije Diemzicht (afdeling binnen Meulenvelden in Didam) werd hard getroffen door het coronavirus. Op woensdag 8 april werd de eerste bewoner positief getest. Al snel werd een groot deel van bewoners en medewerkers ziek en werd Diemzicht een cohort afdeling.


Sindsdien is niets meer hetzelfde voor bewoners, hun naasten en medewerkers. Bij verpleegkundige Annemarie Jacqx, woonbegeleider Monique Elting (foto) en huiskamermedewerker Petra Hubers overheerst de trots op het team en het verdriet om de overleden bewoners.

De uitbraak van corona op Diemzicht sloeg in als een bom. ,,Dat kwam echt wel even binnen. Ook omdat de verspreiding zo onverwacht snel ging. Maar ik wist meteen dat wij dit als team aankonden”, vertelt Annemarie. ,,We zetten meteen de schouders eronder en doen wat we kunnen. Dat gaat bijna automatisch”, zo vult Monique aan.

Natuurlijk ging de uitbraak vooral in het begin gepaard met de nodige onrust. ,,Vooral de eerste week was het best spannend omdat je niet weet wat je te wachten staat. Er werden ook veel collega’s ziek en je moet veel vaak schakelen omdat richtlijnen steeds veranderen”, zo kijkt Petra terug op de eerste periode. Volgens Annemarie keerde de rust een beetje terug toen het besluit was genomen om van Diemzicht een cohort afdeling te maken. ,,Daardoor hoefden bewoners niet meer op hun kamer te blijven en hoefden medewerkers zich niet meer bij iedere bewoner uit- en aan te kleden. Dat scheelt heel veel tijd.”

Maar de hele dag werken in een schort met lange mouwen, handschoenen, een bril en een mondkapje is ook zwaar omdat het enorm warm is. ,,Omdat ik zoveel zweet, hoef ik mijn hele dienst niet naar de wc. Dat zegt wel genoeg”, vertelt Monique. Gelukkig zijn de bewoners snel gewend aan de nieuwe kledingstijl. ,,Ze herkennen ons aan ons loopje en onze stem. Dat gaat prima”, beaamt Petra.

Positieve test
Monique werd zelf ook ziek. ,,Ik dacht dat ik hooikoorts had maar liet me voor de zekerheid toch even testen. Gelukkig heb ik alleen milde klachten gehad.” Terwijl haar omgeving het soms wel spannend vond dat ze op een cohort afdeling werkte, heeft ze zelf nooit getwijfeld. Het is toch mijn werk, dan ga je toch gewoon? Ik vind dat heel vanzelfsprekend.”

Ook Annemarie heeft nooit getwijfeld. ,,Het is een zware tijd maar ik ga nog altijd met veel plezier en motivatie naar mijn werk. “ De steeds veranderende richtlijnen van het RIVM en de grote verantwoordelijkheid maken het werk pittig. ,,Het is ook onze taak om de uitbraak te beperken tot alleen Diemzicht  en ons heel goed te houden aan alle regels. Dat is best moeilijk omdat de regels vaak veranderen omdat het een nieuw virus is. Gelukkig helpen we elkaar en durven we elkaar ook te corrigeren.”

Ze zijn super trots op het team, de collega’s. Omdat veel medewerkers van Diemzicht zelf ziek werden, viel het hechte team uit elkaar en schoten medewerkers van andere afdelingen en invalkrachten te hulp. ,,We zijn flexibel en hebben het echt samen gedaan. Die invalkrachten zijn zo belangrijk. Mooi om te merken hoe er meteen een nieuw hecht team ontstaat.” Maar dat geldt voor iedereen binnen Liemerije. ,,Overal wordt hard gewerkt. We hebben bijvoorbeeld altijd voldoende beschermende middelen gehad, Harold is als teamleider altijd bereikbaar en het crisisteam zet de grote lijnen uit en houdt ons op de hoogte”, zo schetst Annemarie de samenwerking binnen Liemerije.

Steun
Ook uit onverwachte hoek komt steun. ,,Ik heb me nog nooit zo geliefd gevoeld. Ik heb thuis en op het werk zoveel aandacht, cadeautjes en lieve berichten gekregen. Dat ben ik echt wel een paar keer emotioneel van geworden. Al die warmte helpt ook om door te gaan”, aldus Monique.

Het overlijden van bewoners grijpt medewerkers erg aan. ,,Ik vind dat geestelijk best zwaar vooral omdat familie niet bij hele stervensproces kan zijn. En omdat je zelf de hele tijd in een pak loopt voelt het killer en afstandelijker dan normaal”, vertelt Petra. Alleen in de stervensfase mogen er drie familieleden bij de bewoner zijn om afscheid te nemen. ,,We proberen de familie er zo snel mogelijk bij te betrekken maar een kenmerk van corona is dat de situatie van een bewoner heel snel kan verslechteren. Het is voorgekomen dat familie de ene dag nog gezellig contact heeft gehad via beeldbellen en dat we ze de volgende dag moesten bellen dat het heel slecht ging”, zo vertelt Annemarie.

Ondanks deze verdrietige onverwachte situaties, krijgt de afdeling veel complimenten van familieleden. In het begin werd de familie dagelijks gebeld over hun naaste en kregen ze vijf keer per week ze een update van de situatie op de afdeling. ,,We hebben dit inmiddels wat afgebouwd omdat de situatie wat stabieler is maar familie waardeert dit heel erg.”

Dagelijkse gang van zaken
Als huiskamermedewerker probeert Petra van iedere dag een feestje te maken. ,,Ik verwen de bewoners de hele dag door. Bewoners missen de normale gang van zaken zoals even naar de markt, een wandeling of familiebezoek. Dat gemis wordt steeds sterker. Natuurlijk kunnen ze beeldbellen maar dat is toch anders dan elkaar echt zien. Dus proberen wij het zo leuk mogelijk te maken met een muziekje, een dansje en grapjes.”

Inmiddels is de rust weer een beetje terug gekeerd op de afdeling. De cohortafdeling is opgegeven en de afdeling is nu in quarantaine. De meeste bewoners zijn hersteld van corona en een deel van de zieke medewerkers is weer aan het terugkeren. ,,Maar dat gaat langzaam, de vermoeidheidsklachten blijven lang.” Ook bewoners die het virus hebben gehad zijn er allemaal cognitief of lichamelijk op achteruitgegaan. ,,Bewoner zijn genezen van corona maar het hersteld gaat langzaam en vraagt ook weer wat anders van medewerkers”, weet Annemarie.

Het is zwaar geweest maar een ding wisten ze alledrie zeker ,,We wisten zeker dat we dit als team aan zouden kunnen.”