We leven in een tijd waarin bijna alles maakbaar lijkt. We meten, verbeteren, optimaliseren en organiseren. Problemen zijn er om opgelost te worden. Kwetsbaarheid zien we vaak als iets dat zo veel mogelijk voorkomen, beperkt of hersteld moet worden.
Ook in de zorg.
Maar wat als we kwetsbaarheid niet zien als een probleem? Wat als kwetsbaarheid juist laat zien wat van waarde is? Bij Liemerije geloven we dat kwetsbaarheid niet tegenover het leven staat, maar er onlosmakelijk bij hoort. Het is waar het leven zich laat zien zoals het is. Zonder perfectie. Zonder zekerheden. Maar juist met echtheid, verbondenheid en betekenis. Dat vraagt om een andere manier van kijken naar mensen die kwetsbaar worden.
En als kwetsbaarheid niet het probleem is, wat is dan onze opdracht?
Onze opdracht is niet om het leven van bewoners over te nemen. Onze opdracht is om hen te ondersteunen in het leven dat zij al hebben opgebouwd. Een leven vol gewoontes, relaties, herinneringen, voorkeuren en rollen die iemand maken tot wie hij of zij is.
Neem ‘Meneer’ Wim.
Wim heeft steeds meer ondersteuning nodig. Zelfstandig wonen gaat niet langer en hij is verhuisd naar een woonzorglocatie van Liemerije. In de traditionele benadering zouden we vooral kijken naar zijn zorgvraag. Maar daarmee zie je slechts een deel van het verhaal. Want Wim is niet in de eerste plaats bewoner. Hij is vriend. Vader. Opa. Timmerman. Klaverjasser. Hij heeft vrienden met wie hij al meer dan veertig jaar iedere week een kaartje legt. Een kleindochter die graag bij hem komt. Een werkbank die symbool staat voor een leven lang vakmanschap. Juist die dingen geven betekenis aan zijn leven.
De vraag is dan niet alleen welke zorg Wim nodig heeft. De vraag is vooral: hoe zorgen we ervoor dat Wim zichzelf kan blijven? Dat is de beweging die wij bij Liemerije maken. Niet de organisatie als vertrekpunt, maar het leven van bewoners.
Dat betekent dat we anders kijken naar verhuizingen. Niet als een administratief proces, maar als een ingrijpende levensgebeurtenis. Dat betekent dat we anders kijken naar familie en naasten. Niet als bezoekers of alleen als mantelzorgers, maar als mensen die een onmisbare rol spelen in het leven van bewoners. En dat betekent dat we steeds opnieuw de vraag stellen of wat wij doen daadwerkelijk bijdraagt aan leefplezier, eigen regie en kwaliteit van leven.
Dat raakt niet alleen een woonafdeling. Het vraagt iets van de hele organisatie. Van medewerkers, behandelaren, vrijwilligers, leidinggevenden en ondersteunende afdelingen. Want wanneer het leven van bewoners echt het vertrekpunt wordt, verandert niet alleen de zorg. Dan verandert ook de manier waarop we samenwerken, organiseren en keuzes maken.
De komende periode zetten we hierin verdere stappen. Met één overtuiging als kompas: ieder mens doet ertoe. Juist om wie hij of zij is.